Sokağa çıkma yasağından bihaber olan Dersim’in o ulu divanesi Sey Usên, sokaklara “38 geri mi geldi?” diye bağırır.

Hal böyle, hep korkuyla büyüdük. Dışa yansıtmadığımız anlarda dahi o korku içimizde yeşerdi. Nasıl yeşermesin ki? Peryodik olmazsa da zaman zaman bize farklılığımız, aykırılığımız, öteki olduğumuz hep hatırlatıldı.

Bu korku, 38 sonrası farklı boyutlarda da olsa onların, Maraş, Çorum, Sıvas, Gazi Mahalesi gibi etkinlikleriyle bize hep hatırlatıldı ve haddimizi bilmemiz istendi. Yoksa! Yoksası malüm.

Bu gün, “İzmir Aliağa’da Zazaca şarkı istediği için bir grubun saldırısına uğrayan 25 yaşındaki Gazi Akbayır hayatını kaybetti“ haberiyle tekrardan aynı duyguları yaşadım. O gazino da ben bıçaklandım, ben kurşun yağmuruna tutuldum.

Ve o soğukluğu iliklerime dek hisettim.

Dondum kaldım.

Bunu fark eden kızım, nedenini öğrendiğinde, „baba hani Türkiye demokrasiye geçiyordu?, hani Müslümanlar ve Türkler artık kendilerinden olmayanların hakklarını kebul ediyordu?“ diyerek gözyaşlarına boğuldu.

Derler ya „balık baştan kokar“.

Tekçi anlayıştan vazgeçilmediği sürece, tek ırk, tek lider, tek dil, tek din, gerisi yalan...

Kıtabê Xıristiyana, yanê Tewrato 2in(*) de nia vacino:

Se ke çekuyanê corêna ra ki aseno, Heqê ina xora dot biyena waira qebul keno; estbiyena ina inkar nêkeno. Hama, vano, tık u teyna mırê itat bıkerê, vılê xo wairanê bina ver de nê, mı ver de çewt kerê. Se ke Heqê ine biyena wairanê mara xeberdaro, hên ki ê biyena mara xeberdarê. Mesela biyena ma niya, mesela zobina biyena mawa.